پسرم!همانا تو را به ترس از خدا سفارش میکنم که پیوسته در فرمان او باشی

،ودلت را با یاد خدا زنده کنی، وبه ریسمان او چنگ زنی،چه وسیله ای مطمئن تر از رابطه تو با خداست؟

اگر سر رشته آن را در دست گیری.

دلت را با اندرز نیکو زنده کن،

هوای نفس را با بی اعتنائی به حرام بمیران،

جان را با یقین نیرومند کن،و با نور حکمت روشنائی بخش،و با یاد مرگ آرام کن،

به نابودی  از او اعتراف گیر،وبا بررسی تحولات ناگوار دنیا به او آگاهی بخش،

واز دگرگونی روزگار،وزشتی های گردش شب وروز او را بترسان

،تاریخ گذشتگان را بر او بنما،وآنچه که بر سر پیشینیان آمده است به یادش آور.

در دیار و آثار ویران رفتگان گردش کن،و بیندیش که آنها چه کردند؟و از کجا کوچ کرده،ودر کجا فرود آمده اند؟

از جمع دوستان جدا شده وبه دیار غربت سفر کردند،گویا زمانی نمی گذرد که  همه ما هم یکی از آنانیم!

پس جایگاه آینده را آباد کنیم،آخرت را به دنیا نفروشیم،

وآنچه نمی دانی مگو،

وآنچه بر تو لازم نیست بر زبان نیاور

،ودر جاده ای که از گمراهی آن می ترسی قدم مگذار،

زیرا خودداری به هنگام سرگردانی وگمراهی،بهتر از سقوط در تباهی هاست.